استخوان های تاثیر گذار در جنگ و گریز

استخوان های شما می توانند بر پاسخ "جنگ یا گریز" شما تأثیر گذار باشند

هورمون ها هنگام مواجهه با تهدید، برای آماده شدن برای نبرد یا فرار به سرعت بدن ما را تحت تأثیر قرار می دهند. از این فرآیند معمولاً به عنوان پاسخ "جنگ یا گریز" یاد می شود.

برای چندین دهه، ما به طور کلی تصور می کردیم که این پاسخ توسط هورمون هایی مانند آدرنالین هدایت می شود. اما اکنون به نظر می رسد که یکی از مهمترین این پیام رسان ها می تواند از مکانی نسبتاً غیرمنتظره یعنی اسکلت ما ناشی شود.

ما معمولاً از مواد شیمیایی مانند کورتیزول و آدرنالین به عنوان چیزهایی که باعث افزایش ضربان قلب و تحریک عضلات می شود، یاد می کنیم. اما ستاره واقعی میدان می تواند استئوکلسین باشد، پروتئین متصل کننده کلسیم که توسط استخوان های ما تولید می شود.

برای پاسخ به استرس حاد، استروئیدهای مختلف توسط سیستم غدد درون ریز بدن گلوکوکورتیکوئید آزاد می کنند، جایی که آنها تولید انبوهی از مواد شیمیایی دیگر "آماده کننده تهاجم" در بین بافتهای مختلف را مدیریت می کنند.

محققان آمریكایی، انگلیسی و هندی معتقدند كه یك مشكل كوچك با این توضیح درباره ی جنگ یا گریز وجود دارد: سرعت عمل پایین تر این سیستم.

در حالی که هیچ کس منکر اینکه بدن ما هنگام استرس، کورتیزول تولید می کند، نیست. اما در واقعیت فرآیند تحریک سلول ها به وسیله ژن های خاص (فرایندی است که زمان می برد) آن را به عنوان نامزد بعیدی برای پاسخ به سرعت بالای فیزیولوژیکی مسئله تبدیل می کند.

جرارد کارسنتی، متخصص ژنتیک از دانشگاه کلمبیا می گوید: "اگرچه این امر عمل هورمون های گلوکوکورتیکوئیدی که ممکن است در پاسخ به استرس حاد تا حدودی دخیل باشند را رد نمی کند، اما احتمال این وجود دارد که هورمون های دیگری نیز (احتمالاً پپتیدها) در مسئله درگیر باشند."

بنابراین، کارسنتی و همکارانش به جستجوی جوابی مناسب تر پرداختند و بر پروتئین های آزاد شده از سلول های استخوانی تمرکز کردند که به طور بالقوه می توانند تأثیر آنی بر متابولیسم حیوانات داشته باشند.

در نظر گرفتن اسکلت به عنوان یک منبع ممکن است به همان اندازه عجیب و غریب نباشد که در ابتدا به نظر می رسد. به هر حال، استخوان های ما از له شدن بدن مان چه بر اثر حمله و چه تصادف، محافظت می کند.

کارسنتی در ادامه صحبت هایش می افزاید: "اگر شما از استخوان به عنوان چیزی که تکامل یافته تا از بدن در برابر خطرات محافظت نماید، یاد می کنید، (جمجمه از مغز در برابر آسیب فیزیکی محافظت می کند، اسکلت به مهره داران اجازه می دهد تا از دست شکارچیان فرار کنند، و حتی استخوان های موجود در گوش به ما هشدار می دهند که به خطر نزدیک شویم) عملکردهای هورمونی استئوکالسین شروع به معنا پیدا کردن می کند."

استئوکالسین به هیچ وجه چیز جدیدی در علم نیست. ما تقریباً نیم قرن است که عملکرد آن در توسعه استخوان را متوجه شده ایم و در سالهای اخیر شروع به مشکوک شدن به آن به تنظیم سطح انرژی ما با تأثیر بر متابولیسم گلوکز، کرده ایم. همچنین به نظر می رسد این ماده حداقل در جوندگان آزمایشگاهی باعث تقویت حافظه در کهنسالی می شود که همه ی این موارد در لحظه خطر مفید هستند.

اما این یک کشف شگفت آور است که استئوکلسین همچنین می تواند به شروع واکنش استرس حاد ما کمک کند.

کارسنتی خاطرنشان می شود: "این مسئله کاملاً تفکر ما را در مورد چگونگی واکنش های حاد استرس تغییر می دهد."

محققان برای آزمایش سوء ظن خود، موش‌ های آزمایشگاهی را به مدت 45 دقیقه تحت فشار قرار دادند. در این مدت، میزان استئوکالسین در خون محیطی آنها به نصف افزایش یافت، در حالی که سایر هورمون های اسکلتی به سختی شروع به فعالیت می کردند.

در آزمایشی دیگر، فقط 15 دقیقه پس از چند ضربه بی ضرر (اما ناراحت کننده) به پاها، میزان استئوکالسین در موش های پر استرس به میزان 150 درصد افزایش پیدا کرد.

با تزریق مواد شیمیایی موجود در ادرار روباه، به موش های مورد آزمایش نیز میزان استئوکالسین محیطی آنها افزایش یافت. نکته مهم این است که این موارد قبل از شروع افزایش کورتیکواسترون افزایش یافته و چند دقیقه پس از این فرآیند و تا سه ساعت دیگر در سطح بالایی باقی ماندند.

برای اطمینان از این که این مسئله فقط مختص موش ها نیست، این گروه همچنین هورمون های افرادی داوطلب، که قرار بود یک سخنرانی عمومی را انجام دهند، تحت معاینه متقابل افزایش نبض قرار دادند و به بررسی نتایج پرداختند. استئوکلسین در این آزمایش نیز به میزان قابل توجهی افزایش پیدا کرد.

در یک سری آزمایشات دیگر، یک گروه از جوندگان که از نظر ژنتیکی مهندسی شده و فاقد هورمون معمول کورتیکواستروئید و سایر هورمونهای استرس زا بودند، استفاده کردند و دریافتند که این حیوانات همچنان از خود استرس نشان می دهند.

علاوه بر این، تزریق استئوکلسین در موش ها باعث افزایش ضربان قلب، دما و سطح گلوکز در گردش خون آنها می شد.

کارسنتی می گوید: "استئوکالسین می تواند مشاهدات گذشته را در مورد پاسخ اولیه جنگ یا گریز در انسان و سایر حیوانات فاقد گلوکوکورتیکوئیدها و مولکول های اضافی تولید شده توسط غدد فوق کلیوی را توضیح دهد."

با توجه به شواهد مطرح شده که پروتئین استخوان به عنوان یک محرک قوی برای مقابله با استرس می باشد، این سؤال بوجود می آید که چرا اصلا به هورمون هایی مانند کورتیزول احتیاج داریم. محققان در نظر دارند در تحقیقات بعدی پرده از این راز بردارند.

 

این تحقیق در Cell Metabolism منتشر شده است.



اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

مطالب مرتبط